تسهیل قوانین مربوط به مهاجرت و اقامت پرستاران سرخانه

چاپ شده در هفته نامه شهرما، تورنتو، پنجشنبه 31 دسامبر 2009 - مژگان رحمانی خضری

از سال 1992 تا کنون بیش از صدهزار نفر تحت برنامه پرستار سرخانه (Live-in Caregiver Program) و به عنوان نیروی کار موقت به کانادا وارد شده‌اند. این افراد که وظیفه نگهداری و پرستاری از کودکان و افراد سالخورده را برعهده دارند و در منزلِ کارفرمای خود زندگی می‌کنند می‌توانند پس از دوسال کار برای اخذ ویزای اقامت دائم کانادا اقدام کنند.
جوانا تیجادا (Juana Tejada) در سال 2002 به عنوان پرستار سرخانه (Live-in Caregiver) به کانادا وارد می‌شود. وی پیش از ورود به کشور معاینات و آزمایشات پزشکی مورد نیاز برای کسب ویزای اقامت موقت را بدون داشتن مشکل پزشکی خاصی پشت سر می‌گذارد اما پس از دوسال کار کردن درکشور و هنگامی که برای کسب اقامت دائم کانادا اقدام می‌کند معاینات و آزمایشات پزشکی ثانویه حکایت از ابتلای وی به بیماری سرطان آنهم از نوع بدخیم داشته و به همین دلیل درخواست وی برای کسب ویزای اقامت دائم پذیرفته نمی‌شود ولی نهایتا با استخدام وکیل و با اعمال نظر و حمایت خاص وزیر مهاجرت وقت موفق می‌شود ویزای اقامت دائم کانادا را تحت قوانین و برنامه‌های بشر دوستانه کانادا کسب کند. این خانم فلیپینی نهایتا در ماه مارس 2009 به علت بیماری سرطان در کانادا فوت می‌کند اما تلاش‌هایش برای کسب اقامت دائم کانادا مقدمه تغییراتی در قوانین مربوط به شرایط کار و مهاجرت پرستاران سرخانه می‌شود و جیسون کنی، وزیر شهروندی و مهاجرت کانادا، آنها را با تقدیم لایحه‌ای در آخرین روزهای سال 2009 اعلام می‌کند.
تغییرات جدید که در بزرگداشت خانم تیجادا، "Juana Tejada Law" نامیده می‌شود تسهیلات جدیدی را برای پرستاران سرخانه فراهم می‌نماید که علاوه بر تسریع و تسهیل فرایند کسب اقامت دائم این افراد حفاظت بالاتری از حقوق انسانی ایشان را تضمین می‌کند. یکی از مهمترین تغییراتی که در قانون فعلی اعمال خواهد شد عدم نیاز این افراد به انجام معاینات و آزمایشات پزشکی هنگام اقدام برای کسب اقامت دائم کاناداست. به عبارت دیگر این افراد تنها یکبار و در زمانی که برای کسب اجازه کار موقت اقدام می‌کنند باید معاینات و آزمایشات پزشکی مربوطه را پشت سر بگذرانند و پس از ورود به کانادا و 2 سال کار کردن در این کشور لازم نیست برای کسب اقامت دائم مجددا آزمایشات و معاینات پزشکی را به انجام برسانند.

تغییرات مهم دیگر به قرار زیرند:

• پرستاران سرخانه 4 سال فرصت خواهند داشت مدت زمان کاری (3900 ساعت کار معادل دو سال کار استاندارد) که برای اقدام جهت کسب اقامت دائم نیاز دارند را تکمیل کنند (مطابق قوانین فعلی این میزان کار باید طی 3 سال پس از ورود به کانادا کسب شود). این تغییر قانونی با توجه به وقفه‌هایی که به دلایلی همچون از دست دادن کار یا بارداری پرستار ممکن است در کار وی اتفاق بیافتد پیش بینی شده است.
• پرستاران سر خانه قادر خواهند بود بخشی از ساعات اضافه کاری خود را نیز برای تکمیل 2 سال کار مورد نیاز جهت دریافت اقامت دائم مورد استفاده قرار دهند.
• کارفرمایی که پرستار سرخانه را استخدام می‌کند مطابق قوانین جدید موظف خواهد بود هزینه سفر پرستار به کانادا، هزینه بیمه درمانی پرستار تا زمانی که وی تحت پوشش بیمه درمانی همگانی قرار گیرد و نیز هزینه بیمه ایمنی محیط کار وی را بپردازد.

اعمال این تغییرات قانونی را می‌توان موفقیتی قابل توجه برای کسانی که به عنوان پرستاران سرخانه در کانادا مشغول به کارند و نیز فعالان و رسانه‌‌هایی که در سالهای اخیر در مورد سو‌دجویی‌های برخی از بنگاه‌های کاریابی بین‌المللی و سواستفاده‌ها و تبعیض‌های اعمال شده به پرستاران سرخانه توسط برخی کارفرماها اطلاع رسانی کرده‌اند، دانست.