مهاجرت خویشاوندی و تعهدات مالی اسپانسر

چاپ شده در هفته نامه شهرما، تورنتو، پنجشنبه 19 نوامبر 2009 - مژگان رحمانی خضری

شهروندان کانادا و نیز کسانی که اقامت دائم این کشور را کسب کرده‌اند در صورتی که حداقل 18 سال سن داشته باشند و از نظر مالی نیز درآمد مناسبی داشته باشند می‌توانند ضمانت همسر، فرزندان وابسته، و برخی دیگر از خویشاوندان از جمله پدر و مادر و پدر بزرگ و مادر بزرگ خود را بر عهده گرفته و با اسپانسر کردن ایشان زمینه کسب ویزای اقامت دائم برای آنها رانیز فراهم کنند. اسپانسر باید علاوه بر احراز شرایط فوق، با امضای قراردادی حمایت مالی اسپانسر شونده را برای مدتی معین بر عهده بگیر و مایحتاج ضروری وی را تامین کند. اسپانسر شونده نیز با امضای قرارداد مذکور متعهد می‌شود که پس از ورود به کانادا تمام سعی و تلاش خود را به کار خواهد بست تا مخارج زندگی‌اش را تامین کرده و از نظر مالی به دیگران از جمله کمک‌های مالی دولت یا خویشاوندان خود وابسته نباشد.
مطابق قرارداد مذکور اسپانسر حمایت مالی همسر خود را برای 3 سال، فرزندان را برای مدت 10 سال (یا تا سن 25 سالگی، هرکدام که زودتر اتفاق بیافتد)، و سایر خویشاوندان را برای 3 تا 10 سال ( بسته به سن اسپانسر شونده و نسبت وی با ضامن) متعهد می‌شود. اسپانسر کننده نمی‌تواند پس از امضای این قرارداد آن را لغو کند یا در آن تغییراتی اعمال نماید.
فردی که از اسپانسر کردن هریک از خویشاوندان خود منصرف شده‌است باید آن را به صورت مکتوب و قبل از صدور ویزا به دفتر بررسی کننده پرونده اطلاع دهد. در غیر اینصورت و در صورتی که ویزای اقامت دائم صادر شود، نمی‌تواند تعهدی که برای حمایت مالی از اسپانسر شونده به دولت کانادا داده‌است را لغو نماید. بنابر مفاد قرارداد حمایت مالی بدون قید و شرط از اسپانسر شونده در طی دوره مشخص شده از تعهدات اسپانسر است و با تغییر وضعیت مالی و شرایط زندگی وی، مثلاً نقل مکان به ایالتی جدید یا حتی از بین رفتن رابطه خویشاوندی، لغو نمی‌شود.
بر اساس آماری که در سال 2004 منتشر شد، تنها در ایالت اُنتاریو بیش از 7500 اسپانسر شونده با هزینه‌ای بالغ بر 70 میلیون دلار در سال تحت پوشش کمک‌های مالی دولت بودند و تا همین اواخر دولت فدرال حق داشت بدهی‌های ناشی از کمکهای اجتماعی به اسپانسر شوندگان را به صورت خودکار و بدون نیاز به دریافت حکمی از دادگاه با برداشت از حساب بانکی اسپانسر کنندگان تسویه کند ولی حکمی که دادگاه استیناف اُنتاریو اخیراً (12 نوامبر) صادر کرد دولت را از انجام این کار منع می‌کند. دادگاه معتقد است که قبل از آنکه اسپانسر کننده برای پرداخت بدهی‌های اسپانسر شونده تحت فشار قرار گیرد باید این فرصت را داشته باشد تا دلایل خود مبنی بر اینکه بدهی‌های مذکور نباید توسط وی پرداخت شود را بیان کند. این حکم در پی پذیرش درخواست استیناف 8 نفری صادر شد که هرکدام یکی یا تعدادی از بستگان خویش را اسپانسر کرده و تمامی افراد اسپانسر شونده نیز از کمک‌های مالی دولت برخوردار بودند. همگی این 8 اسپانسر کننده معتقد بودند که وقوع شرایطی که در اختیار و تحت کنترل ایشان نبوده است امکان عمل کردن به مفاد تعهدنامه را از آنها سلب کرده است.
حکم جدید که احتمالا میلیونها دلار برای دولت هزینه دربر خواهد داشت انتقاداتی را در پی داشته است اما قاضی جانِت سیمونز، قاضی سوزان لانگ و قاضی جان لاسکین که از قضات دادگاه استیناف اُنتاریو هستند بر لزوم وجود فرایندی که اسپانسر با استفاده از آن بتواند شرایط مالی و شخصی خود را قبل از تقبل بدهی‌های دولتی اسپانسر شونده توضیح  دهد، تأکید می‌کنند و معتقدند تغییرات بسیار جدی در شرایط مالی اسپانسر کننده و یا روبرویی با مشکلات مالی بزرگ و پیش بینی نشده احتمالاً می‌تواند اسپانسر کننده را از پرداخت بدهی‌های اسپانسر شونده معاف کند.
به هر حال، اسپانسر کنندگان باید توجه داشته باشند تعهدنامه‌ای که در حمایت مالی خویشاوند خود امضا می‌کنند یک قرارداد حقوقی است و مانند هر قراداد دیگر لازم است قبل از امضای آن نسبت به الزامات حقوقی قرارداد آگاهی کامل یافته و کلیۀ تبعات آن را بپذیرند.