مهاجرت و حیات اقتصادی شهرهای کوچک کانادا
چاپ شده در هفته نامه شهرما، تورنتو، پنجشنبه 15 اکتبر 2009 - مژگان رحمانی خضری

بنابر آمار منتشر شده توسط وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا بیش از 80 درصد مهاجرانی که طی سالهای 1998 تا 2007 وارد کانادا شده‌اند، یکی از 10 شهر بزرگ کشور را برای زندگی و کار برگزیده‌اند و تنها 20 درصد از مهاجران در شهرها و جوامع کوچک سکونت یافته‌اند. آماده کردن بستر مناسب برای جذب مهاجران به شهرهای کوچک و ترغیب مهاجران تازه وارد به سکونت در این مناطق می‌تواند به عنوان راهکاری برای کاهش فشار موجود بر بازار کار و سیستم خدمات عمومی و اجتماعی کلان شهرها و نیز راه حلی برای کمبود نیروی کار و نرخ کاهنده رشد جمعیت شهرهای کوچک مورد توجه قرار گیرد. بدین منظور لازم است مهاجران نسبت به منافع سکونت در این مناطق که در اشکال مختلفی همچون هزینه پایین‌تر زندگی، هزینه پایین تر مسکن، ضریب امنیت عمومی بالاتر، و ارتقای شغلی سریعتر نمود پیدا می‌کند، آگاه شوند و متقابلا شرکت‌ها و کارفرماهای مستقر در مناطق مذکور نیز نسبت به استخدام مهاجران متخصص اهتمام ورزند.
گزارشی که هفته گذشته توسط یکی از مراکز پژوهشی کانادا منتشر شد منافعی که شهرهای کوچک کانادا می‌توانند با جذب مهاجران کسب کنند، بررسی نموده و راهکارهای جذب مهاجران توسط شهرها و جوامع کوچک را مورد بحث قرار می‌دهد. این گزارش که توسط Conference Board of Canada تهیه و منتشر شده است کاهش نرخ رشد جمعیت و به تبع آن کمبود نیروی کار متخصص را به عنوان مهم‌ترین چالش پیش روی کانادا، خصوصا شهرها و نواحی کوچک این کشور، مورد اشاره قرار داده و از مهاجرت به عنوان راه حلی استراتژیک و بلند مدت برای حل مشکل یاد می‌کند.
این گزارش چهار شهر کوچک کانادا که در جذب و سکونت طولانی مدت مهاجران موفق بوده‌اند را به عنوان نمونه‌های مطالعاتی برگزیده و ضمن بررسی تاثیر مهاجرت بر اقتصاد این شهرها نشان می‌دهد که با اتخاذ رویکردی مناسب در برنامه ‌ریزی‌های بلند مدت شهری و ایالتی می‌توان زمینه بهره برداری از مهارت‌ها و قابلیت‌های مهاجران را فراهم کرد و ضمن مرتفع ساختن نیاز بازار کار، حیات اقتصادی شهرها و جوامع کوچک را تضمین کرده و آینده‌‌ای پایدار را برای آنها رقم زد.
یکی از نمونه‌ها شهر یلونایف در نواحی شمالغربی است. بیش از 12 درصد جمعیت 500,18 نفری یلونایف را مهاجرانی از چین، هند، ویتنام، جزیره موریس، و فیلیپین تشکیل می‌دهند که اغلب توسط صنایع روبه گسترش الماس جذب شده‌اند و موجبات رشد اقتصادی قابل ملاحظه‌ای را در منطقه فراهم کرده‌اند. نمونه مورد مطالعه دیگر شهر بسیار کوچک Florenceville-Bristol در نیوبرانزویک است. شرکت McCain از سال 1996مبادرت به جذب نیروی کار خارجی در زمینه تکنولوژی اطلاعات در این شهر کرده است (این نیروها عموما در مرکز تحقیقاتی شرکت McCain مشغول به کارند) و با همکاری‌ها و برنامه ریزی‌های مناسبی که متولیان امور محلی داشته اند اکثر مهاجران جذب شده در شهر ماندگار شده‌اند.
گزارش مورد بحث از برنامه‌های مهاجرت استانی یا Provincial Nominee Programs به عنوان ابزاری مؤثر در ترغیب مهاجران به سکونت در شهرها و جوامع کوچکتر نام می‌برد وعنوان می‌کند که احتمال سکونت در کلان شهرها در مورد کسانی که تحت گروه‌های مهاجرتی فدرال به کانادا مهاجرت می‌کنند بیشتر از کسانی است که از طریق برنامه‌های مهاجرتی استانی اقامت این کشور را کسب می‌نمایند. در همین ارتباط از ایالت مانیتوبا به عنوان ایالتی که با اتخاذ سیاستهای مناسب در جذب و سکونت مهاجران در مناطقی خارج از وینی پگ موفق بوده‌است، نام برده می‌شود.
گزارش در نهایت، کلید موفقیت در بنای جوامع کوچک دارای جاذبه برای مهاجران را داشتن نگاهی استراتژیک به مقوله مهاجرت دانسته و به برنامه ریزان شهری و ایالتی توصیه می‌کند مهاجرت را نه به عنوان یک راه حل مقطعی و کوتاه مدت بلکه به عنوان عاملی کلیدی در توسعه اقتصادی جوامع کوچک مد نظر قرار دهند و در برنامه ریزی‌های کلان خود جایگاه ویژه‌ای برای آن قائل شوند.